Huiselijke blijheid in november.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Zo. Er is was gedaan en opgehangen, de bovenverdieping is gepoetst, ontrommeld, opgeruimd en gestofzuigd, de koelkast is klaar voor meer boodschappen en mijn koffie is heet.

Vanmorgen dacht ik ‘blergh’. Het regent, op zo’n manier dat het vanaf ongeacht welke kant je oploopt in je gezicht striemt. Net als gisteren. En de dag ervoor. Ik heb ook geen auto tot mijn beschikking, dus de wereld is wat klein. Maar dat is niet per definitie een slecht iets en zoals altijd is het maar wat je er zelf van maakt.

Zo is het verleidelijk om nog een paar uurtjes te blijven zitten. Wat lezen, filmpje kijken, schrijven…. maar aan het einde van die paar uurtjes, voel ik me alleen maar futloos, het huis ziet er futloos uit en mijn inspiratie om verder nog iets te ondernemen is tot het nulpunt gedaald.

Soms moet ik even opnieuw kijken naar de dingen om me heen. Mijn gedachten verzetten. Anders denken.

Want oké, november waarin alles opeens zo veel donkerder is, slagregens en een auto met een lekke band zijn niet het allerfijnste maar ik woon in een fijn huis, heb prachtig uitzicht -hetzij wat grauw maar ook dat heeft zijn charme-, de spullen die ik wil hebben om mijn leven aangenaam en mooi te maken, een paar vrije uurtjes…

ja, brandgevaarlijk tot en met maar een leuk plaatje ter illustratie, toch?

Ergeren versus mooier maken

Als ik boven kom en me erger aan alweer de rommel, de door de war gegooide kledingstukken, het stof op de vloer, dan maakt dat deze toch al druilerige dag niet mooier. Als ik boven kom en voor me zie hoe mooi en fris en netjes alles is als ik er een klein uurtje werk van heb gemaakt om alles te ontrommelen, stoffen, stofzuigen en netjes weg te leggen, dan verandert dat al veel. Als ik besef dat dit het leven is waar ik voor gekozen heb en dat ik eigenlijk niets liever zou doen dan wat ik zoal doe, dan ben ik eigenlijk best tevreden. Heel tevreden.

Hoe beter…

De bedden mooi opmaken. Niet alleen rechttrekken maar alles eraf, kussens opschudden, dekbed uitknoppen en netjes instoppen. Alle spulletjes -van de kinderen- van hun plek, de plank afnemen en terugzetten. Havermout met appel, kaneel en rozijnen maken. Een lade ontrommelen. Even naar buiten om de vogels te voeren en afval weg te gooien en dan weer blij zijn dat ik binnen ben. Brooddeeg maken voor vanavond, voor bij een herfstige soep. Mijn bron van irritatie -de gang- opruimen. Meestal een kwestie van een paar minuten maar het zijn dingen die ik niet leuk vind om op te ruimen, gereedschap enzo. Maar toch, het is zo fijn binnenkomen als het ook daar opgeruimd is.

Mezelf achter de computer vandaan schoppen als mijn tijd die ik mezelf daarvoor heb gegeven, om is en weer iets nuttigs gaan doen. De groenten voor voornoemde soep snijden, de sinaasappels in de koelkast schoonmaken zodat de kinderen die makkelijk kunnen eten, nieuw bier maken… en dan aan het einde van de middag gezellig iedereen weer thuis, glas wijn en een berg liflafjes op tafel en heerlijk twee vrije dagen met zijn allen.

Het leven is goed.

Wat zo fijn is aan Noorwegen.

Ja, de rust en ruimte maar er zijn ook zo veel kleine dingen die dit een aangename plek om te wonen maken.

  • Niet elke millimeter van het land is vastgelegd in een bestemmingsplan. Of, genoeg geregel en geambtenaar ook hier, maar in het bos mogen gewoon bomen omvallen, dode takken blijven liggen en je buiten de begane paden begeven is geen slecht ding.
  • Het is niet moeilijk een plek te vinden die er min of meer hetzelfde uitziet als 1000 jaar geleden. En: je hoeft maar het bos in te lopen om urenlang niemand tegen te komen, ook hier.
  • Het is hier nooit druk. Mijn idee van druk is nogal veranderd en ik vermijd ook echt het grote winkelcentrum op regenachtige zaterdagen maar dat is niet moeilijk, want 23 kilometer hier vandaan maar zelfs vlak voor kerst, hier toch wel Heel Belangrijk, is het niet echt druk te noemen in de winkels. Ook op de populaire wandelpaden kom je niet veel mensen tegen.
  • Kinderen kunnen vrij krijgen van school, zonder gedoe, buiten de schoolvakanties. Het ligt aan de kommune, maar bij ons is twee weken geen enkel probleem. Wil je langer weg, dan kan je de kommune laten weten dat je overgaat op thuisonderwijs tot je weer terug bent, van de een op de andere dag en zonder 15-stappenplan om te bewijzen dat je je kind ook wel iets kan leren.
  • Dientengevolge doet ook niemand raar als je een dagje eerder vrij neemt voor een vakantie. Ik herinner me in Nederland de NSB-praktijken toen een overbuurman zijn dochters ziekmeldde om de files naar Oostenrijk in de voorjaarsvakantie voor te zijn. ‘Ze zijn op skivakantie gegaan hoor, meneer Schoolhoofd!’. Uff da…
  • Mensen bemoeien zich niet met je. In Nederland wil menigeen weten ‘of mijn kinderen niet naar school moeten’ als we daar zijn. Mensen hebben niet ongevraagd commentaar op de kleur van je schoenen of zoiets. Als mensen hier iets zeggen, is het altijd vriendelijk.
  • Er zijn seizoenen. Dertig graden in de zomer, een echte herfst met stormen en mist en prachtige zonnige dagen, een meter sneeuw in de winter en een gestoorde lente met alle elementen van de andere seizoenen en een explosie van groen en bloemen begin mei… allemaal even mooi.
  • Mensen houden afstand. Ja, die 1 meter afstand tijdens de covidiotie was voor veel mensen moeilijk, want 2 voelt voor Noren meer comfortabel. Mensen gaan niet voor je hangen om iets uit een schap te pakken en rijden niet met winkelwagens tegen je aan. Ze wachten gewoon even.
    Daarentegen zijn ze wel horkerig als het gaat om deuren openhouden en zulke dingen. Doen ze gewoon niet, op een enkele uitzondering na. Zijn meestal ook buitenlanders 😉 Als ik een deur openhoud, lopen ze gewoon door zonder hem over te pakken.
  • Op verjaardagen is een felicitatie voor de jarige en een welgemeend ‘hei’ voor de rest van de visite genoeg. Als je een leuke bekende tegenkomt is een korte omhelzing waarbij elkaars wang bijna aanraakt, genoeg. Maar de meeste mensen vinden het prima zonder. Ik ook.
  • De zomer is kort maar lijkt eindeloos door de lange nachten waarop het niet echt donker wordt. De winter is lang en lijkt eindeloos door de korte dagen maar is zo gezellig met kaarsen, lichtjes, een traditionele kerstviering op school zonder uptempo muziek en ander populair gedoe en met een beetje geluk een mooi pak sneeuw waardoor het veel lichter is en de wereld verandert in een ijskoud prachtig sprookjesparadijs.
  • Het licht. Is altijd mooi hier. In Nederland ook, maar hier is het wat dramatischer. En dat is mooi.
  • Feestdagen worden traditioneel gevierd. 17 mei, kerst, Pasen en verjaardagen, alles verloopt volgens een vast patroon. Niet alles hoeft elk jaar anders. Of nog erger: gemoderniseerd.
  • De stilte. Ook al is de zuidkust relatief dichtbevolkt, het is alsnog af en toe echt doodstil hier, op zo’n manier dat je hoort suizen in je hoofd. ’s Nachts is het altijd stil en overdag buiten het hoogseizoen, ook vaak genoeg.
  • De natuur is dichterbij. Reeën in de tuin, raven in de lucht, zwanen in zee, eekhoorns op de vogelvoerplek, dassen en bevers in het bos achter ons huis…
  • Melkproducten en rundvlees is altijd ‘grasgevoerd’. Hier geen sojakoeien, ze krijgen Noors gras en Noors krachtvoer en krijgen een fractie van de antibiotica die een Nederlandse koe krijgt.
  • Het is bijna overal gewoon mooi. En als je ergens bent waar het niet mooi is, is het meestal niet meer dan een kwartiertje tot je weer in de vrije natuur kan zijn en dat stelt nooit teleur.
  • Er ligt in elk geval hier niet zo de focus op kleding. Natuurlijk is op een bepaalde manier eruit zien ook hier belangrijk voor kinderen en tegelijk is het jammer dat iedereen zo hetzelfde en enorm informeel is, maar het is wel een zorg minder, denk ik.
  • Mensen doen niet zo moeilijk over dingen. Ja, genoeg stresskippen hier en de stressgrens van Noren ligt vrij laag maar als iets zo is, is het zo en niets aan te doen. *schouderophaal* en sånn er det bare, zo is het gewoon.
  • Oogsten uit de natuur is positief, geen stroperij. Er zijn regels voor waar je mag vissen en kreeften vangen en welke je terug moet uitzetten en daarop is ook controle, maar dingen als bessen plukken, wilde kruiden plukken, vissen, krabben en garnalen vangen, paddestoelen plukken etc. is positief.
    Jagen ook, waar ik gemengde gevoelens over heb. Ik snap dat bij gebrek aan wolven -want allemaal afgeschoten- de populatie reeën onder controle moet worden gehouden, ik snap alleen niet dat er mensen zijn die daar plezier aan beleven.
  • Op school is de benadering naar kinderen heel positief. Soms te positief en ik denk dat sommige kinderen echt meer baat hebben bij een draai om de oren dan het zoveelste gesprek, maar vooruit. Voor mijn rustige en netjes meedoende kinderen is het erg fijn. Wat me vanaf het eerste moment opviel is dat de leraren met kinderen praten alsof het gelijken zijn. Ze worden serieus genomen.
  • Kinderen zijn veel buiten. Op school hebben ze een uur om te eten en buiten te spelen en de schooldagen duren al niet heel lang. Ook bij slecht weer wordt er buiten gespeeld en dat is gezond. In de barnehage sliepen kinderen vanaf 1 jaar buiten in een wandelwagen. Onder een afdak, ook bij mintemperaturen. Ook waren ze makkelijk een hele dag på tur in de sneeuw.
  • Kinderen mogen ‘gevaarlijke’ dingen doen. Weinig rubbertegelouders hier. Op de barnehage leren ze met een volwassen formaat zakmes een tak scherp maken om een worstje aan te grillen, boven een open vuur. Sowieso zijn ze dol op open vuur om te grillen en dat wordt dan ook met de kleinsten al gedaan. Kindjes die net kunnen lopen worden op een sleetje gezet en de heuvel afgeduwd. Hop. Nou ja, als er sneeuw ligt dan.
  • De meeste huizen hebben houtkachels. Ik houd van houtkachels. Niets zo koselig als aan het einde van de middag een paar blokken aansteken en het huis voelen opwarmen en de vlammetjes te zien dansen.
  • De werkdagen zijn wat korter en overwerken is voor strebertjes. Soms *moet* er iets afgemaakt worden natuurlijk, maar om uit het niets een uur langer op kantoor te blijven is eerder een teken van incompetentie en shitplanning dan van supergemotiveerd de carriereladder beklimmen.
  • Personeel is niet zo inwisselbaar als in Nederland. Hier zitten bij de supermarken nog altijd dezelfde mensen achter de kassa als acht jaar geleden. Een vaste baan is een vaste baan. Heeft natuurlijk ook zijn negatieve kanten, zeker voor een werkgever maar gerommel met zoveel contracten en dan weer drie maanden in de ziektewet en dan weer terug mogen komen met weer een tijdelijk contract is echt not done.
  • Hier niet overal waarschuwings- en verbodsbordjes. Het zou wat zijn. Als je over steen wil struikelen of van een berg wil vallen is dat je eigen verantwoordelijkheid. Als je onder een boom wil lopen, kan je een tak op je hoofd krijgen. Daarvoor hoeft de overheid niet te waarschuwen of de hele boom om te kappen.
  • Als er sneeuw ligt, gaat het leven gewoon door. De bus blijft gewoon rijden (tenzij die stilstaat achter de van de weg gegleden strooiwagen zoals vorig jaar), bejaarde mensen doen brodder onder de schoenen en gaan gewoon hun boodschappen of wandeling doen…
    Als er sneeuw of goed ijs ligt, worden de lessen opzij gezet en gaat heel de school naar buiten op de ski’s, op akematter de berg af glijden, sneeuwpoppen maken en uiteraard, worstjes grillen en kakao drinken.

    Ik zou nog veel meer kunnen noemen maar ik laat het hier maar bij.

Minimalisme en bedriegers ;)

Foto door Bruno Abdiel op Pexels.com

En toen was er bijna een hele week voorbij. Ik deed wel een paar pogingen tot het schrijven van een stukje maar als ik tussendoor word gestoord is de kans vrij klein dat het iets wordt. Bovendien delen we een laptop; man en ik doen er samen mee en we gebruiken hem om tv te kijken, Minecraft te spelen etc.

De kinderen zijn sinds woensdag thuis, want ‘planleggingsdager’ voor de leraren. Het is lang, lang geleden dat een dag normaal verliep, meestal moet ik de jongen van school halen omdat hij geen hele dagen school volhoudt. Dinsdag weer een poging dan 😉

Het gesprek met de homeopaat via zoom was oké gisteren. Hij gaat het een en ander opsturen en samen met Zeoliet en een berg kruidnoten en andere Nederlandsche goodies (boerenkaas, jeej) die ik bestelde, stuurt mijn lieve broertje dat hopelijk gauw op.

Besparen en echt zuinig leven stond hier op een vrij laag pitje. Het is niet dat we maar raak leven, maar ik heb vrij snel last van een lichte versie van ‘imposter syndrome’, ik kan niet schrijven over zuinig leven als ik daar niet echt bewust mee bezig ben, niet schrijven over minimalisme als het om me heen een rommel is of in een tijd waarin we wat meer uitgeven dan gebruikelijk en helemaal nergens over schrijven als er vier mensen constant dingen van me moeten 😀

Laten we het erop houden dat we allemaal weer voorzien zijn van dingen die we echt wel goed konden gebruiken: jassen, winterschoenen, keukenkastjes, supplementen, wel rollende rolgordijnen, broeken die niet hoogwater zijn en warme wollen truien.

Goed, nu we dat uit de weg hebben, mis ik weldegelijk de rust en eenvoud van het ‘niets’ kopen en zuinig leven. Ik kan het ook het finetunen van mijn minimalistische levensstijl noemen natuurlijk 😉 want ik probeer wel waar mogelijk 1 in, 1 (liefst meer, hehe) uit toe te passen en geen zaken toe te voegen die geen nut hebben. Ik heb gewoon liever een ding dat zijn taak perfect doet, dan drie dingen die allemaal een stukje doen. Liever iets in goede kwaliteit, dan iets dat ik constant opnieuw moet kopen.

Minimalisme komt soms met een prijs. Als het tijd is om iets te vervangen en je kan twee of drie dingen vervangen door een (al dan niet) prijzig, maar perfect ding (kledingstuk, gereedschap, meubel, wat dan ook) dan is dat in mijn ogen meestal de investering waard.

Bijvoorbeeld: je vervangt drie jassen door een perfecte 3-in-1 jas. Je vervangt 5 grote synthetische volumineuze sjaals door een even warme merinowollen colsjaal, die in je jaszak past. Je vervangt je zware leunstoelen en zware balkonstoelen door lichte stoelen die je makkelijk van binnen naar buiten kan verplaatsen. Je vervangt je grote bekers voor thee, wijnglazen, je kop en schotels voor koffie en limonadeglazen door hittebestendige glazen die al deze drankjes kunnen hebben. Je vervangt katoenen en flanellen beddengoed door linnen dat heel het jaar aangenaam aanvoelt. Je vervangt je laptoptas, oversized handtas en nette tas door een allround en chique exemplaar waar je laptop en wat je echt nodig hebt onderweg precies in past, met hengsels en schouderband, in een materiaal dat jaren meegaat.

Gewoon, omdat een lichter leven een aangenamer leven is 🙂 Hoe minder je hoeft te kiezen, hoe aangenamer. Met hoe minder spullen je iets voor elkaar krijgt, des te makkelijker. En dat is beter 🙂

Meer ‘glam’ in het leven?

Foto door NEOSiAM 2021 op Pexels.com

Gisteren was het zulk heerlijk weer! We brachten de morgen door op de schommelbank, het was te warm voor truien, ik las voor goede zin in het leven ‘The Glam Life’ van Fiona Ferris. Aan iedereen wiens leven wel eens zwaar of gecompliceerd aanvoelt zou ik haar boeken willen aanraden…

Ze schrijft over besparen, eenvoudig leven en haar eigen leven als introverte schrijfster die het liefst thuis is met haar katten en honden en hoe je daar het allerbeste van maakt. En dat begint allemaal in je eigen hoofd.

Uiteindelijk, ondanks de dingen die het leven naar je hoofd gooit, kies je zelf de filter waardoor je je leven bekijkt. Je kan alles meer naar je zin maken, of je blijven verzetten tegen de dingen die je niet bevallen of die niet lopen zoals gepland. Als het leven te ingewikkeld voelt, begin dan met overtollige ballast overboord te gooien. Verwijder de dingen die niet thuishoren in het leven dat je wil leven.

Hoe ik mijn leven wil leven: ik wil een eenvoudig leven, maar houd ook van comfort. Ik ben graag thuis, maar ook heel graag buiten. Ik wil zo gezond mogelijk leven maar geloof niet in altijd nee zeggen tegen alles en muggeziften of de nootjes die de gastvrouw aanbiedt wel of niet biologisch zijn. Ik houd van minimalisme maar wil ook een balans bewaren voor mijn gezinsleden die houden van ehm… dingetjes. Ik wil mijn geld uitgeven aan de dingen die voor ons belangrijk zijn: gezond en lekker eten, dingen die ons daadwerkelijk plezier geven, hobby’s…

Fiona Ferris geeft allerlei voorbeelden om je leven door een ‘Glam’ filter te bekijken. En ‘Glam’ is zooo niet ‘Gerlinde’ maar toch…

Je tijd en geld besteden aan dingen die je goed doen. Niet jezelf een minderwaardigheidscomplex aanscrollen, met stomme mensen omgaan, te lang doen over taken of in jezelf klagen dat je ze moet doen maar aanwezig zijn in je eigen leven, aandacht voor de mensen om je heen en van je eigen huis het mooiste, schoonste en gezelligste maken dat je kan.

We kunnen allemaal onze fijnste kleding dragen, rechtop lopen, proberen zo vriendelijk mogelijk te zijn tegen de mensen om ons heen, stoppen met het uitgeven van geld aan nutteloze dingen, stoppen met gedachteloos (vr)eten en kiezen voor meer fruit en groenten en water, onze rommel opruimen, ons beddengoed regelmatig wassen, aardige dingen tegen onszelf zeggen, vergevingsgezind zijn jegens de mensen die net zo imperfect zijn als wij, naar buiten gaan voor een frisse neus al is het maar tien minuten, je eigen fantasiewereld creëren en bepalen wat en wie je daarin toelaat, stoppen met roddelen en te veel delen over je eigen leven, dingen kijken die je doen ontspannen in plaats van bang maken, onze kasten ontdoen van rommel die ons gefrustreerd en traag maakt….

Een hoge(re) standaard voor jezelf wil niet zeggen dat je veel geld uit moet uitgeven maar dat je moet focussen op wat je het meest teruggeeft.

Niemand voelt zich goed na een McDrek ‘menu’. Voor dat geld koop je ook een mooie hoeveelheid vers fruit en een klein zakje verse nootjes (heel klein want inflatie maar ik begreep dat de hoeveelheden bij de McShit ook niet meer zijn wat het geweest is 😀 )

Voor 50 euro koop je een zak voor uitverkoopjes, of een mooie simpele blouse die je overal mee kan dragen, een paar jaar lang waar je je geweldig in voelt.

Voor 2500 euro (?) zit je een weekje in Griekenland met de familie, maar het kan ook een lange sessie met een opruimcoach en eens in de twee weken een schoonmaakster kopen voor een jaar waardoor je niet een week op vakantie, maar de rest van het jaar in je eigen huis kan ontspannen.

Het is een klein beetje extra moeite doen om de dingen mooier te maken en soepeler te laten verlopen. Jezelf af en toe enige luxe gunnen.

Geen koekjes in huis halen -en er teveel van eten- maar wel iets echt lekkers nemen bij de koffie met een leuke vriendin. Het eerste geeft je een slecht gevoel, het tweede is een traktatie.

Tien minuten de tijd nemen om je arme handen en voeten te verzorgen.

Iets eerder opstaan en je dag in rust beginnen.

De ochtendspits voorbereiden, zodat je sereen en kalm met je kinderen aan tafel kan zitten als ze hun ontbijt eten. Want gestrest rondrennen is niet glamoureus 😉

Plezier hebben in extra moeite doen voor je jezelf en je man die na een dag werken thuiskomt en dat zeer waardeert. Omdat het leuk is om moeite te doen voor jezelf en de ander. Omdat het het leven mooier maakt.

Een kaarsje branden en aangename muziek spelen overdag.

Op tijd je afvalbakken legen en schone handdoeken ophangen.

Niet schromen om taken uit te besteden of automatiseren, het leven is al druk genoeg.

Dat alles kan met een zuinige en minimalistische instelling. Juist dan, want je geld uitgeven en je tijd besteden aan dingen die je plezier brengen, is precies dat. Leven met intentie.

Je leven wordt mooier als je de overbodige zaken eruit verwijdert en je focust op het goede. Als je de dingen die je toch niet kan veranderen, negeert.

Als je kiest voor aandacht voor jezelf en de mensen om je heen in plaats van aandacht voor een scherm.

Foto door Miesha Renae Maiden op Pexels.com

Als je je beste dingen elke dag gebruikt. Als je alleen je beste dingen houdt.

Je dagboek niet gebruiken voor het neerpennen van frustraties (daar heb ik een blog voor :D) maar voor korte lijstjes met fijne dingen, ideeën voor een aangenamer dagelijks leven, betere routines, dingen die vervelende taken aangenamer maken en alle dingen die je blij maken, woorden die je positieve energie geven….

Niet balen van een regenachtige dag maar gezellig kaarsjes en muziek aan doen en de gelegenheid gebruiken om eindelijk eens dat foto-album te maken, achterstallige dingen te fixen en aan het einde van de dag, voor je aan de avond begint, toch even een frisse neus halen (mijn plan voor vandaag ;))

Er gebeurt momenteel genoeg narigheid -en dat is ook niets nieuws- maar je kan er niet heel de dag mee bezig zijn. Het lost niets op en je maakt alleen je leven rotter dan het hoeft te zijn. Je hoeft niet je kop in het zand te steken om toch te kunnen genieten van de goede dingen. En de meeste ervan, creëer jezelf.

Foto door Ju00c9SHOOTS op Pexels.com

Het mooiste ervan maken.

De eerste nachtvorst is een feit en het is fris! Maar dat geeft niet, ik houd van fris. De winter komt eraan. Het is overdag nog wel te doen zonder kachel aan en sowieso brandt deze niet als ik bezig ben maar ik heb wel de gaskachel weer naar boven gesjouwd, het is ’s ochtends wel heel lekker als het iets warmer dan 12 graden is als de kindertjes hun ontbijt nuttigen.

Ik heb de jongen weer eens uit school gehaald. Hij was nu met voetballen op zijn dikke knie terecht gekomen en kon er niet meer op staan.

Inmiddels gaat het weer beter. Omdat ik toch langs de winkels kwam nam ik nog wat lekkere dingen mee voor het weekend en vond een prachtig wit gehaakt vestje bij de kringloop. En het boek ‘The Happiness Project van Gretchen Rubin. Ook mee naar huis 🙂

De jongen zit nu lekker met een mok thee naast hem en zijn voeten in een badje met Epsomzout filmpjes te kijken waarvan alleen jongens van zijn leeftijd snappen wat er leuk aan is. Lekker relaxed!

Vanmorgen nam ik contact op met een homeopaat in Nederland en legde de situatie uit. Hij schreef me het volgende:

Ik snap wel waarom de arts de diagnose jeugdreuma stelt. De Lyme heeft de neiging om auto-immuunreacties op te wekken in het lichaam, en dat is reuma natuurlijk ook. Dus het is hoogstwaarschijnlijk geen jeugdreuma, maar het heeft wel alle aspecten van jeugdreuma tgv van de Borellia.

Daarnaast is er een behoorlijke hoeveelheid reguliere medicatie gegeven, waaronder veel AB. Dit zet het lichaam nog meer onder druk, en de AB heeft ook invloed op de darmbiotoop, welke als gevolg dan ook weer een verzwakking van het afweersysteem geeft.

Ja, precies. Binnenkort hebben we bij hem een consult via internet.

Ik ga maandag het ziekenhuis bellen en zeggen dat we voor behandeling naar Nederland gaan. Als het geen probleem is als Noorse Somalier om je dochter in Somalia te laten besnijden dan moet dit toch ook geen problemen geven.

Maar in elk geval, juist nu moet ik wel op zoek naar de goede dingen en juist dingen doen die ik als eerste zou laten vallen… Goed voor mezelf zorgen en het leuk maken voor iedereen. Kleine, fijne dingen. Ik schreef voor mezelf op wat ik vandaag wilde doen en werd al vrolijk van het schrijven ervan…. 🙂

  • Mijn handen en voeten wat extra aandacht geven, mijn nagels mooi lakken. Kost zo weinig en doet zo veel voor hoe ik me voel.
  • De pizza voor vanavond alvast zo voorbereid dat de kinderen hem kunnen maken en we hem alleen de oven in hoeven schuiven.
  • Het huis netjes en gezellig maken met kaarsen en lampjes en dekens en vanavond uitgebreide liflafjes serveren… Zo fijn, het begin van het weekend en dan lekkere dingen op tafel zetten. Chips, noten, olijven, gesneden groenten met een dipsaus, lekkere crackers… iedereen blij.
  • Mijn schema blijven volgen en wat extra’s doen want in het weekend vind ik het huishouden doen een stuk minder leuk dan wanneer ik alleen ben. Ik zit liever met de man en koffie en boek op de bank, of gezellig met de kinderen aan tafel. In een opgeruimd huis! En zonder het knagende gevoel van achterstallige administratie.
  • Minstens een uurtje gewoon niets… Ja, een blogje typen op de laptop, op de bank. Heerlijk! (ik hoor de bus, de kinderen komen thuis…)

Dus uit met de rust. En mijn uurtje met ‘niets’.

Boodschappen – nieuwe routine

Vandaag gingen we naar de winkels. Moet ook gebeuren.

Olijven, eieren en groenten bij de toko, wat dagelijkse boodschappen bij de Coop, bierpakketten en foute chips bij Europris en langs de kringloop waar op woensdag de boeken maar 5 kronen (50 cent) kosten. Ik vond iets romantisch in dat speelt in WO2 in Parijs en een van Alexander McCall Smith, een serie vampierboeken voor de oudste en een berg Dean Koontz en Stephen King voor de man. En twee mooie truien voor mezelf a 10 kronen per stuk.

Het voordeel van onze handletur vandaag is dat we niet meer naar de winkel hoeven de komende dagen en we heerlijk kunnen genieten van vier vrije dagen met zijn zessen. Ik heb er zo veel zin in! We willen morgen naar de Tømmerrenna, even kijken hoe ver we komen met de jongen.

Betere planning… hoe?

Ik moet weer minder naar de winkels en weer beter plannen. De laatste tijd maakte dat niet uit omdat ik de jongen vaak naar school moest brengen of halen en dan kom ik er langs, maar het moet geen gewoonte worden om 2, 3 keer per week naar de supermarkt te gaan. Er gaat zo veel tijd in zitten!

‘Vanuit je luie stoel…’

Eens per week is meer dan genoeg, maar wat een gesjouw! Vandaag heb ik daarom voor het eerst besteld bij Oda, een bezorgsupermarkt. De prijzen zijn hetzelfde als in de winkel en ze hebben veel van Kolonihagen, een biologisch Noors merk met grote focus op dierenwelzijn, bodemgesteldheid en verantwoordelijkheid voor hetgeen ze produceren.

Minder = creatiever

Mezelf beperken wat betreft winkelbezoek maakt me ook weer zuiniger en creatiever. En ik houd van de rust die het geeft om niet naar grote winkels te hoeven. Om zo min mogelijk winkels te hoeven bezoeken, zonder compensatie middels enorme supermarkt-hauls eens in de zoveel tijd.

Ik ben dankbaar dat we (voorlopig) nog (redelijk) goedgevulde supermarkten hebben en niet compleet afhankelijk zijn van het al dan niet lukken van de oogst voor ons voortbestaan, maar mijn hobby is het niet. Ik ga liever på tur of wandelen met mijn kinderen.

Mijn plan nu is om eenmaal per twee weken een bestelling bij Oda te doen voor wat verse dingen als zuivel en fruit en ‘kruidenierswaren’, eenmaal per maand wat niet op internet bestelbare waren (bierpakketten, spullen van de toko, toiletpapier, goede aanbiedingen) te halen, al het vlees te kopen bij Fritt & Vilt (vrij en wild… en diepgevroren) en de man met een boodschappenlijstje langs de Gårdsutsalg (boerderijwinkel met spullen uit de regio rond Stavanger) te sturen, waar hij uit zijn werk langsrijdt.

Ik hoop dat deze routine weer rust brengt. Ik moet even bekijken hoe het gaat, maar mijn doel is echt nog maar eenmaal per maand bij de gewone winkels te komen. Ik heb er nu al zin in 😉

Zaterdagmorgen.

Borellia & beter worden

Gisteren en eergisteren was de jongen heel de dag op school. Voor het eerst sinds begin augustus zat hij niet nagenoeg te slapen aan de ontbijttafel. Iets voor school begon, belde hij of hij bij zijn vriendje kon overnachten. Een duidelijk teken dat hij zich beter voelt. Maar nee, dat lijkt me nog even geen goed idee.
Ik heb ook het idee dat zijn knie iets minder dik lijkt te worden, maar dat is wellicht ook wishfull thinking. Hij stond zojuist uit zichzelf beneden om half tien.

Wat het is waardoor de omslag nu lijkt te komen? Kinine, gezonde smoothies met kefir en kombucha en spinazie, olijfblad, kaardeboltinctuur, reservatrol resveratrol ik schrijf het altijd fout, n-acetyl cysteine… We houden het er voorlopig allemaal maar in en nu ik dit schrijf, bedenk ik dat het goed is om ook daarvan iets extra’s op voorraad te houden.

Het regent pijpestelen hier. Pøsregn. Met wind tot 18 m/s. En het was gisteren zo heerlijk, ik heb in de morgen lekker anderhalf uur met een boek buiten op de schommelbank gezeten, in de zon en het was warm, ondanks dat het maar 10 graden was. Het zou straks op moeten klaren… en dan kunnen we eens aan de kust gaan kijken. Altijd mooi als het gestormd heeft.

Boek…

Ik kocht en las het boek gekocht van Einzelgänger, van het gelijknamig youtubekanaal maar… nah… Ik kan niet zo veel met de ideeën van geen romantische liefde in je leven willen, celibatair te leven en je sociale contacten te beperken tot wat ‘vrienden’ in de metaverse die je met het dichtklappen van de laptop weer uit kan zetten. Gelukkig gaat het ook over andere dingen.

Ja, als m’n man of mijn kinderen iets zou overkomen (en tenzij we ons tegelijk van een klif storten is de kans dat we allebei tegelijk overlijden erg klein dus op enig moment zal een van ons zonder de ander moeten doen maar it is better to have loved and to have lost, than to have never loved at all), zou mijn of zijn hart gebroken zijn maar is dat een reden om je daarom nergens aan te binden? Lekker makkelijk om stoïcijns te zijn of loving kindness te voelen voor alle mensen als je je opsluit in je flat en op het net je eigen echokamertje opzoekt.

Maar misschien interpreteer ik het verkeerd. We bekijken het allemaal door onze eigen gekraste bril, uiteindelijk. Jedem das Seine, enzo.

Als de ochtenden donkerder worden, speel ik ’s ochtends altijd een flauw Jazz-muziekje. Of chillhop. Kaarsje erbij… zo gezellig. Inmiddels is bijna iedereen beneden en hoor ik er weinig meer van. Maar dat is het fijne aan achtergrondmuziek 🙂
De man en DL2 werken aan een gigantische diamondpainting van kippen. Dat heeft sinds mei ofzo eigenlijk volledig stil gelegen, want de meeste dagen veel te lekker weer binnen te zitten.

Straks eens een berichtje naar school schrijven. Nu vertelden ze in de klas van DL2 weer dat koeien ‘forurensende‘ zijn. Vervuilend. Ja hoor, Noorse koeien die in de wei lopen, gras eten en in de winter leven op hooi en wat granen van Noorse bodem.
Alle Noorse leerlingen voorzien van een chromebook en naar school brengen met een el-bil met een batterij van 600 kilo die aan het einde van zijn korte leven niet worden gerecycled is wel oké. Want vooruitgang. Er is geen einde aan de gekte maar als we allemaal nou maar niets er tegenin brengen….

Nomnom, pita gyros

Oh, ik had gisteren nog zoiets lekkers gemaakt… En zo simpel. Ik had pitabrood gemaakt (simpel recept hier, ik heb ze na het rijzen gewoon verdeeld in zes stukken en het zo groot uitgerold als de bodem van mijn koekenpan en gebakken zonder olie, ca. 3 minuten aan elke kant). Dat gaat perfect, alleen wordt het lastig om iets erin te doen maar dat maakt het niet minder lekker. Heerlijk met tzatziki erop (yoghurt, zure room en tzatzikikruiden, lekker makkelijk), gyroskruiden (oregano, knoflook, uienpoeder, paprikapoeder, beetje kaneel) en gesneden komkommer, ui, tomaat en paprika.

Feestdagenprep

Ik ga wat sinterklaasdingetjes bestellen bij de Hema. Begin oktober begint heel Noorwegen aan kerst te denken en winkels beginnen kerstdingen in de schappen te leggen en hoewel ik daar echt nog geen zin in heb, vind ik het heel fijn om in oktober alle dingen voor de feestdagen klaar te hebben. Cadeautjes voor de kinderen, wat snoepgoed, wat kleine cadeautjes voor mensen om ons heen (chocoladeletters doen het goed) en kleinigheidjes voor in de kerstsokken bij wijze van adventkalender. Zo fijn om dat laaaang van te voren in orde te hebben gemaakt!

En verder…

Ga ik zo eens doen wat ik moet doen. In plaats van dat zo snel mogelijk gedaan te hebben, doe ik dat nu nadat we op het gemak koffie gedronken hebben. Ik ben zo relaxed en gezellig 😀

Dus, blablabla, fijne dag allemaal!

Stormachtig.

Heerlijk, even niets doen, buiten in de zon. Kop decaf-koffie met amandelmelk… Gelukkig niet fairtrade of biologisch ofzo, anders werd het hipstergehalte echt te hoog 😉 Een enorm verschil met gisteren.

Vanmorgen heb ik na mijn ochtendrondje de voorraad netjes gemaakt, een paar grote zakken met meel en kool en houtpallets naar de ‘kelder’ gebracht, de planken leeg en de gang (en tegenwoordig tevens fenderwerkplaats) weer toonbaar. Ik zou echt eens ‘voor’-foto’s moeten maken. Dit is ‘na’ in elk geval. Misschien ga ik binnenkort de muren en planken eens voorzien van een laagje witte verf. Wie verzint dat nou, geel?* Het is al zo donker daar.

(*antwoord: dezelfde man als die in het kelderappartement zalmroze, diagonaal gelegde vloertegels een goed idee vond)

Ik heb de vogeltjes gevoerd, wat ontrommeld in huis, de koelkast opgeruimd en mijn kleren weer knap in de kast gehangen. Ik ging uitgebreid douchen en scrubben en alles en smeerde me in met bodylotion met een luchtje. Ah, af en toe moet dat hoor. Zo heerlijk als alles weer proper is, inclusief mijzelf. De illusie van controle… 😉

Ik bracht de jongen om 10 uur naar school -hij slaapt slecht ’s nachts en rust is enorm belangrijk bij borellia- en deed meteen verse boodschappen en tot mijn grote blijdschap, nadat ik gisteren nog bedacht dat het flauw is dat er hier geen kaneelthee te koop is, vond ik kaneelthee. Rooibos, maar dat mag de pret niet drukken. En ik kocht het, ondanks dat we nog een doos vol met theezakjes hebben, ha! Oh, ik verheug me erop, vanmiddag.

Gisteren stormde het echt keihard. Ik ging naar Tangviga, verregende tot op mijn ondergoed in een horizontaal en met 14 m/s voorbijkomende stortbui maar het was schitterend mooi. Later in de middag ging ik terug met de dames, de jongste twee werden letterlijk van hun schoenen geblazen een paar keer. Naast ons huis wat een flinke boom omgewaaid, over de weg. Zoals gebruikelijk zijn we er doorheen geslapen.

Over een half uurtje komt de jongste alweer thuis… Noorse schooldagen zijn niet zo lang. Ik ga nog even een stukje lezen in een fijn boek. Vanavond eten we lekker makkelijk hamburgers, dus het avondeten is met niets doen al zo goed als klaar…. Heerlijk zo ❤

Herfst.

Nog twee dagen, dan is het alweer høstferie, herfstvakantie, na zes weken school. En herfst is het. Het stormt, op zo’n manier dat je je afvraagt of het dak toch wel op het huis blijft liggen. Gisteren maakte ik een wandeling, met telefoon om heel onmindful overal foto’s van te maken, in plaats van in mezelf het herfstlandschap te contempleren. Ja, de moderne tijd…. maar ik vind foto’s maken ook leuk.

Vanmorgen heb ik gedaan wat ik moest doen, de administratie bijgewerkt, facturen betaald, pakjes klaargemaakt om te verzenden en weer eens een workout gedaan. Dat verslofte nogal een tijdje, maar eigenlijk is het onzin om niet even 7 minuten vrij te kunnen maken hiervoor.

Dat geldt ook voor wandelen. Het is het eerste dat eraan moet geloven in tijden van drukte, maar ik hoef geen twee uur naar buiten. Een kwartier is ook goed, als het niet langer kan. Maar een kwartier kan altijd. Het belangrijkste is om niet binnen te blijven hangen. Hoe slecht het weer ook lijkt, buiten is het bijna altijd minder erg dan het lijkt en even in de frisse lucht en de natuur is gewoon zo belangrijk. En hier ben ik, bijna letterlijk zodra ik mijn voordeur uitstap…

Echt, als ik een dag alleen maar binnen ben geweest, voelt dat als een verloren dag. Oke, tot we een glas wijn inschenken en bedenken ‘morgen beter’. Ik ben net ook even buiten geweest, tot op mijn ondergoed verregend in een horizontaal voorbij komende stortbui recht aan de kust in de gierende wind maar wat was het heerlijk!

Een oppdatering.

Zes weken nadat we ons voor het eerst meldden in het ziekenhuis, kregen we uitslag van de meest recente bloed- en knievochttesten van de jongen. Wat er was gebeurd:

  • We gingen naar het ziekenhuis, want een infectie met borellia-bacterie werd vermoed omdat zijn knie gezwollen was, zonder verdere symptomen als pijn, roodheid, koorts etc.
  • In het ziekenhuis kreeg hij wel koorts, die na een paar uur weer ging liggen maar wel alarmbellen deed afgaan bij de artsen, dus gingen we van 99% borellia, naar misschien wel stafylokokken en dus, tot alle tests negatief waren, aan de antibiotica in via een infuus, vier maal per dag en…
  • een operatie aan zijn linkerknie, die werd leeggemaakt en schoongespoeld.
  • na vijf dagen intraveneuze antibiotica, kreeg hij antibioticapillen tegen borellia, want daarop testte hij positief.
  • toen de knie weer op een knie ipv een luchtballon leek en terwijl hij bezig was met de kuur, begon zijn andere knie hetzelfde te doen, iets dat voor de nodige hoofdbrekens zorgde want zeer ongebruikelijk. Nog maar een week antibiotica dan….
  • en naar de reumatologieafdeling in het ziekenhuis in Kristiansand, waar ze het vocht (70 ml) aftapten uit de andere knie en wederom gingen testen. Ook moest bloedtest #5 gedaan en nog maar een weekje doxycycline en naproxen
  • waarna alle testen negatief waren voor borellia…. Dus of dat het was, weten we niet maar in elk geval is het weg
  • wat ons laat met het mysterie van de tweede gezwollen knie….
  • en daarom zitten we over drie weken weer bij de reumatologie-afdeling, want er is eventueel een vermoeden van barneleddgikt, wat een verzamelnaam is voor reumatische aandoeningen bij kinderen.

Maar, we zijn van de antibiotica verlost. Hij voelde zich prima, alleen intens moe. Hij is twee halve dagen met leirskole (kampschool) mee geweest en beide keren sliep hij de dag erna zestien uur. Hij heeft maar een paar halve dagen school meegekregen tot heden en toen hij op de camping aankwam waar ze zouden overnachten, begonnen zijn medeleerlingen voor hem te klappen omdat hij er toch bij was. Zo lief.

Morgen gaat hij het weer proberen, dan hebben ze toch een korte dag.

Verder is het hier overdag nog gewoon zomer. ’s Nachts is het echt koud, 6 graden ofzo maar overdag is het nog over de dertig graden volgens de thermometer op het balkon. Mijn herfstgevoel is een beetje in de war!

De jongen en ik hebben wel veel leuke dingen gedaan samen. We zijn verschillende keren gaan lunchen, we deden boodschappen en kochten lekkere dingen en ik heb hem een beetje verwend met wat dingen voor op zijn kamer omdat hij daar zo ongelofelijk veel was de laatste tijd. Bloed prikken gaat zo lastig bij hem en een naald in je knie om vocht af te tappen is ook niet tof maar als ik dan vraag of hij een ijsje wil gaan eten ofzo, zegt ie ‘nee, maar we kunnen wel iets lekkers halen zodat iedereen iets kan hebben’. De lieverd.

Voor nu besloot ik om veel dingen los te laten. Omdat de balans van met dingen bezig zijn, uitsloeg naar het negatieve. Steeds maar blijven besparen en minimaliseren, ik was het zat en het kostte me veel energie, die ik niet had en heb.

Als het moet kan ik met heel weinig leven maar ik besloot dat we voor nu, zo lang het kan, we ons leven in comfort moeten kunnen leven. Niet met verspillende overconsumptie maar gewoon, niet altijd alles 600x overdenken en me schuldig voelen over alles en klaar willen zijn om op de zolder van een tiny house te gaan wonen.
Wel met gewoon warm water uit de kraan voor als een van ons overdag wil douchen, drie kleuren lippenstift in mijn make-up ‘collectie’ en een blad met kaarsen in stemmige herfstkleuren op de tafel. Gewoon, voor de ge-zel-lig-heid 😉 en vanavond heb ik zelfs de oven aangezet, alleen maar voor twee preiquiches. Hemeltjelief! Tot heden is de hemel echter niet op ons hoofd gevallen, ofzo.

Ik ga wellicht in de toekomst weer schrijven over besparen en minimalisme en hoewel het nooit is waar mijn leven volledig om draait, is het schrijven erover nu niet iets waar ik me voor de lol mee bezig houd. Voorheen wel, nu niet. Misschien later weer, misschien niet.

We gaan nu de jongen van de antibiotica af is en zich pas over drie weken hoeft te melden in het ziekenhuis, eens kijken of we toch naar Nederland kunnen reizen in de herfstvakantie die hier eind volgende week begint. Dat, of in de kerstvakantie naar Nederland en de herfstvakantie gebruiken voor een rondreis in eigen land, wat me eigenlijk aantrekkelijker lijkt, ware het niet dat ik dan mijn familie nog steeds niet gezien heb.

Ja die rust nu de twee maanden durende zomervakantie voorbij is valt ook een beetje tegen maar weet je wat? Het boeit me niets 🙂 Ik heb mijn behoefte daaraan ook (tijdelijk?) geminimaliseerd en geniet ervan om gewoon wat extra’s te doen. Boottochtje. Dingen bakken. IJsje eten. Gewoon eens kijken naar de mooie spulletjes in de boekwinkel. Puzzelen (ik kocht De Kus van Gustav Klimt met 1000 stukjes… heerlijk)…. Naar de winkel alleen maar om verf voor de kinderen. Dan maar niet anderhalf uur per dag på tur en alles op orde heur.

Blablabla, ik ga samen met de man Sailing Uma kijken, een Dominicaanse en een Canadese man op een 50 jaar oude zeilboot, samen de wereld rond. Hun serie video’s over Noorwegen is prachtig. Zo mooi hoe gewoon twee mensen video’s maken die beter zijn dan alle pulp op televisie. Goed, dat is heden ten dage een lat die niet hoog ligt maar inmiddels gewoon op de grond maar je snapt wat ik bedoel.

Doei!