Het probleem met ‘sparking joy’.

Foto door Artem Podrez op Pexels.com

Allereerst: ik hartje Marie Kondo. Ik vind haar boek geweldig en door haar stond ik toen we net een paar maanden in ons huis in Noorwegen woonden wederom dingen in vuilniszakken te stoppen. Want het ‘did not spark joy’. Had het net vier maanden in de opslag gestaan en vervolgens naar Noorwegen gereisd in de verhuiswagen….

Toch vind ik dat een nogal ruim criterium, ‘joy sparken’. Ik heb veel dingen die ik graag gebruik zoals mijn waterfles, gietijzeren koekenpan en haarborstel om een paar dingen te noemen, maar ze ‘sparken geen joy’, in die zin.

Het idee dat onze spullen ons een geluksgevoel moeten geven, dat begrijp ik niet. Wel vanuit marketing-oogpunt, niet vanuit minimalistisch oogpunt. Het legt te veel focus op het idee dat spullen ons gelukkig moeten maken en te weinig op de echte ‘joy’ die toch alleen van binnenuit kan komen.

Foto door Dominika Roseclay op Pexels.com

Op de website van Marie Kondo kan je inmiddels ook allerlei joy sparking goodies kopen. Een lamp gemaakt van oud brood, een koperen vogelhuisje voor maar 220 dollar en een ‘donate, discard, sell-sticker pack’.

Oke alles is even leuk. Ja, het is allemaal leuk maar het ook maar ‘even‘ leuk.

Hoe lang duurt die spark of joy? Het uitzoeken is leuk. Jezelf toestaan de dingen te bekijken en kopen, ook. Afwachten tot je pakje geleverd wordt: yes. Het pakje uitpakken: absoluut. De dingen bij alle andere dingen in de lades en kasten en op de planken zetten maakt echter dat ze binnen afzienbare tijd precies hetzelfde zijn als al je andere dingen: gewoon vrij nutteloze voorwerpen die ruimte innemen en je niet brengen wat je ervan verwachtte want de dopamine rush is er zeker, maar blijft niet hangen.

En op naar het volgende.

Zo wordt minimalisme of eenvoudig leven het zoveelste ding dat je kan consumeren. Het zelfde ‘probleem’ als met esthetisch minimalisme: het maakt niet uit hoe veel je koopt, als het er maar neutraal, samenhangend en clean uitziet. Alles voor het mooie plaatje. Als je maar de juiste spullen hebt, dan komt de rest ook wel goed.

Nee.

Ik eet ook liever van een mooi wit keramieken bord dan van een verwassen jaren tachtig paars, groen en geel gestreept visueel drama en slaap liever onder grijs linnen dan onder deze draak, maar voor een leven in de geest van het minimalisme als levensstijl, denk ik dat we toch moeten stoppen om zo veel nadruk te leggen op onze spullen.

Minimalisme zorgt dat je bewuster bezig bent met je spullen. Dat je de aankoop van een pan eerst uitstelt en vervolgens onderzoekt, om uiteindelijk een zo duurzaam en veelzijdig mogelijk exemplaar te kopen…. om vervolgens de rest van je leven niet meer aan een dergelijke aanschaf te hoeven denken.
Dat je een paar maanden zoekt naar De Perfecte Jurk en die vervolgens tot je uniform maakt. Dat je dingen die kapot gaan niet direct vervangt, maar manieren zoekt om je afhankelijkheid ervan te verminderen. Dat je zorgdraagt voor je spullen door ze met de hand te wassen, te repareren of voorzien van olie als ze dat nodig hebben….

Met als doel niet om geobsedeerd te raken door je capsule wardrobe of de witheid van je servies, maar om meer te doen van de dingen die jou en de mensen om je heen, gelukkig maken. Aan je gezondheid, je mentale welzijn, de wereld om je heen….

En daar heb je eigenlijk maar heel weinig echt voor nodig.