Opruimen voor je oude dag.

Foto door Marinko Krsmanovic op Pexels.com

Als je jonger bent, zijn spullen makkelijk te hanteren dan wanneer je ouder wordt. Als je teveel spullen hebt, is het, als je in de kracht van je leven bent, makkelijk om er een kast omheen te kopen en daaromheen elke zeven jaar een groter huis en veel mensen doen dat ook.

Tegen de tijd dat veel mensen qua m2 en de hoogte van de hypotheek het maximum hebben bereikt, gaan de kinderen het huis uit en hebben ze geen zin om te verhuizen. En och, al die spullen eten geen brood…

Teveel spullen zijn echter al vervelend als je jonger bent: je besteedt veel te veel tijd aan het vergaren en onderhouden ervan, het drukt op je gemoed, je zoekt je scheel naar je handschoenen, keukenschaar of zwarte t-shirt, het huishouden doen wordt een frustrerende aangelegenheid, de boel wordt vies omdat je niet fatsoenlijk kan schoonmaken tussen dozen vol kinderkleding, kratten vol speelgoed, oude accessoires, kapotte pc’s en andere incourante meuk….

Maar, dat is niet hoe de meesten van ons wensen te leven. De een is beter in het negeren van de zooi dan anderen, sommige mensen claimen daadwerkelijk gehecht te zijn aan de dozen en kasten vol in hun garages en zolders. Prima. Maar er zijn goede argumenten om toch eens flink met de bezem door de bezittingen te gaan, voor we voor het voldongen feit staan van moeten verhuizen, wegens gezondheidsomstandigheden. Of dat van de dood, waarbij het probleem wordt doorgeschoven naar de nabestaanden.

Daarom is het zo belangrijk om op tijd te beginnen met opruimen. Ja, ook met het oog op je oude dag.

Allereerst: als je jonger bent, kan je beter bestemmen wat er met je spullen moet gebeuren.

Wil je dingen aan bepaalde doelen geven? Wil je dat bepaalde zaken nooit bij iemand anders dan jezelf onder ogen komen? Wil je bepaalde dingen heel graag aan iemand nalaten?

Het is fijn als je zelf de volledige controle kan hebben over je ontrommelproces zodat je alleen die dingen kan overhouden, die perfect passen in het leven dat je wil leven.

Ook: je wil je kinderen jouw rommel niet aandoen.

Als een ouder overlijdt is dat sowieso lastig en doorgaans ook verdrietig voor de kinderen. die hebben na de begrafenis al werk genoeg aan het opzeggen van energiecontracten en bankrekeningen en het regelen van allerlei praktische zaken zonder dat er een leven lang verzamelen moet worden ontmanteld.

Je kan zeggen: ‘gooi het allemaal maar in een container’ maar dat is enorm respectloos naar het milieu, de spullen zelf en je kinderen. Veel zaken kunnen naar een kringloop of op zijn minst gerecycled of tot brandhout worden gehakt.

Bovendien is ook dat een heleboel werk en emotioneel belastend voor je kinderen of andere nabestaanden.

Je bent verantwoordelijk voor je eigen spullen en die verantwoordelijkheid zou je niet moeten afschuiven op anderen.

Je hebt niet eeuwig de tijd

Veel mensen zijn compleet in ontkenning over het feit dat ze ooit dood gaan. Maar wat is er mis met alvast je leven ordenen, de nutteloze dingen laten gaan en alleen het mooiste overhouden? Je leven -wat er nog van resteert :D- zal vele malen aangenamer zijn en het is een mooi cadeau aan je nabestaanden.

Je hoeft geen hardcore minimalist te worden, maar een nette collectie spullen achterlaten, die op wat persoonlijk nagelaten zaken na, zo naar de kringloop kan worden gebracht is toch wel haalbaar.

Als je het doet als je relatief jong bent en nog prima in staat je eigen beslissingen te nemen, bepaal je een deel van je toekomst. Je wil niet dat als je daar niet meer toe in staat bent, anderen voor je besluiten wat er in jouw leven blijft. En wat verdwijnt. En waarheen.

Het maakt verhuizen zo simpel

Soms moeten we verhuizen, of we nu willen of niet en hoe ouder, hoe kleiner de huizen waar we naartoe verhuizen over het algemeen.

Hoe fijn is het, als je weet dat je zonder gedoe je spullen mee kan nemen naar een beter te behappen woning? Dat je niet eerst door decennia lang opsparen en bewaren heen hoeft, wat wel weken of maanden in beslag kan nemen, terwijl de verhuisdatum als het zwaard van Damocles boven je hoofd hangt…..

Nee, gewoon een paar dagen van te voren beginnen met het inpakken van kleding voor het andere seizoen, je doos met dierbare herinneringen, spullen die je niet dagelijks gebruikt… en dan op de dag van de verhuizing, je laatste zaken in dozen, je bescheiden hoeveelheid kleding in een koffer, dagboek, telefoon en e-reader in je tas en voilà.

Het maakt je leven nu zo veel simpeler

Hoe minder je hebt, hoe minder je hebt om je over druk te maken. Zonder al die overbodigheid blijft er alsnog genoeg over, maar dat zijn meer essentiële vraagstukken dan de vraag welke kastindeling je moet kiezen voor je PAX of welke lente-musthaves je moet gaan kopen om je garderobe up to date te maken voor de lente.

Je krijgt lucht in je leven om je druk te maken om de dingen die er echt toe doen.

En opruimen, de gigantische berg spullen onder ogen zien, is niet leuk voor veel mensen. Verandering is niet makkelijk. Maar, als je eenmaal je leven op orde hebt en omgeven bent door wat essentieel is voor jouw levensgeluk en hebt verwijderd wat daar niet aan bijdraagt, dan is je leven zo veel mooier!

Minimalisme & zelfzorg.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Self care is hip tegenwoordig. En ik snap het, de meeste mensen rennen als kippen zonder koppen overal heen, laten zich leiden door het werk, de buurt, sociale media, het journaal en de advertenties die ze zien en vergeten zichzelf in dat gedruis.

De oplossing voor veel mensen is dan niet om eens rustiger aan te doen en te stoppen met afgeleid zijn en geld uit te geven. Neen, au contraire! De oplossing is dan om nog meer te consumeren. Een wellnessweekend, een retraite, een dure vakantie, een verbouwing van de badkamer voor je eigen home-spa (kan best geleend met de overwaarde van het huis) of gewoon een goede oude geldoverdebalksmijtsessie om wat het ook is dat er knaagt aan de randen van je bewustzijn, tijdelijk te verdoven.

Het heeft zijn grenzen, maar voor mij zijn minimalisme en zuiniger leven de beste vormen van ‘self care’.

Als ik minder koop, hoef ik niet naar de winkel. Ik houd dan tijd over om te gaan wandelen, te mediteren, iets interessants te lezen, of leuke dingen te doen met mijn kinderen…

Als ik minder wil, hoef ik me niet bezig te houden met de dingen die ik wil vergaren. Ik hoef geen webwinkels door te scrollen of de helft van mijn hersencapaciteit te gebruiken voor het denken aan Al Die Mooie Dingetjes die ik nog niet heb of me druk te maken over tien musthaves van dit seizoen.

Als ik minder koop, hoef ik me niet druk te maken om Al Die Bij Nader Inzien Niet Zo Mooie Dingetjes die ik al wel heb. Ik hoef ze niet te organiseren, niet op te ruimen, af te wassen, te repareren, te zoeken, kastruimte te geven etc.

Als ik bespaar op boodschappen, betekent dat toch meestal de minder gezonde spullen laten staan. En dat is uiteindelijk een win-win situatie 🙂

Als ik minder heb om me druk om te maken, besef ik: ik heb maar heel weinig nodig om me goed te voelen. Op een doordeweekse dag de deur achter me dicht trekken om te gaan lopen zonder doel maar gewoon voor het leuk… dat is zo heerlijk!

Als ik om half negen ’s ochtends klaar ben met mijn ochtendroutine en mijn hele huis is schoon, voel ik me zeer voldaan. De rest van de dag ligt voor me om op het gemak te kunnen doen wat ik moet, en wil doen. De rust die dat geeft, dag in dag uit, vind ik echt niet op een workshop ‘omgaan met stress’.

Tegen de rust van een eenvoudiger leven kan geen vliegvakantie of yogaretraite op voor mij. En sowieso, deze dingen zijn wellicht tijdelijk rustgevend maar dat is ook maar tijdelijk. De overige 357 dagen van het jaar, zit je dan alsnog in je zelfgemaakte gribus in je zelfgemaakte hamsterwieltje in je zelfgemaakte cirkeltje.

Dus… weg ermee. Met je overbodige meuk, je overbodige shoppingtrips, je overbodige afspraken, je overbodige kennissen, je overbodige kleding, je overbodige wensen, je overbodige accounts, je overbodige smartphone, je overbodige apparaten, je overbodige m2 van je huis, je overbodige mediaconsumptie, je overbodige boeken, overbodige vervoersmiddelen, je overbodige kasten, je overbodige kilo’s door het overbodige eten dat je eet….

Je zal je echt veel beter voelen dan met welke betaalde self-care dan ook.

Nog minder: microvezeldoeken.

Ze zijn geweldig, vind ik: microvezeldoeken. Ik gebruikte ze vaak want ze maken zo goed schoon en ik heb geen of nauwelijks zeep nodig daarbij. Maar ja, microvezeldoeken geven microvezels af, net zoals alle synthetische rommel waarmee we ons in het dagelijks leven omringen.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Ik probeer dat zo veel mogelijk te vermijden met kleding, synthetische kleding was ik in een Guppyfriend, een zak waarin je de kleding kan doen zodat eventuele vezels opgevangen worden in die zak en dus niet in het water terecht komen. Als ik nieuwe kleding koop, let ik op het materiaal maar wat is beter, nieuw katoen of tweedehands kunstvezel? ’t Is allebei niets, maar zo groot is het aanbod met tweedehands ook niet.

Guppyfriend hier.

Omdat ik doeken en doekjes altijd op 75 graden was en ik de Guppyfriend heel wil houden -ze kosten 30 euro en kunnen niet zo goed tegen hete was of zon-, gebruik ik hem niet voor de microvezeldoeken.

En dat voelde niet goed. De zee gaat mij zeer aan het hart en langzaam maar zeker -of razendsnel eigenlijk- vergiftigen we de hele wereld met plastic.

De grootste vervuilers zijn natuurlijk autobanden, kunstgrasbanen (dat die giftige shit ‘gras’ in de naam mag hebben snap ik echt niet), plastic vistuig en landbouwplastics en wat dat betreft zijn mijn paar doekjes echt niet de hoofdschuldigen in dit debacle maar minder is beter en ik doe wat ik kan.

Microplastics zitten inmiddels in alle leven in en om de zee, in de melk en lijven en hersenen van dieren en mensen en bijna geen plek op aarde is nog schoon. De gevolgen op lange termijn zijn catastrofaal. Er wordt steeds meer bekend over de giftige stoffen die lekken uit plastics en zich ophopen in alle leven.

Boeddhistische tempels worden schoongemaakt met niets meer dan weinig water en oude lappen en als zij het kunnen, moet ik het toch ook kunnen?

Precies. Afgedragen en niet doneerbare kleding gaat normaal als poetslap in een lade in de bijkeuken, dus ik knipte van de (katoenen, anders schiet het nog niet op he?) kleding vierkantige lappen en gebruik die nu om alles te poetsen. Ook had ik nog wat verwassen kleine handdoekjes liggen die voor dit doel kunnen worden ingezet. Voor ernstig vuil heb ik een staalspons en voor de rest werkt het eigenlijk prima, tot heden.

Ja, een druppel in de oceaan, ik weet het.

Maar verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Bij deze.

Wil je je microvezeldoeken niet wegdoen? Ik heb ze ook niet weg gedaan, ze zijn al gemaakt en voor sommige schoonmaakklussen zijn ze ideaal. Ik gebruik ze niet meer in het dagelijks leven en koop geen nieuwe meer maar ik zal niet zeggen dat ik ze NOOIT meer nodig heb.

Dus.

  • Kijk waar je ze kan vervangen door doeken of vodden van natuurlijke vezels, een schrapper (ik gebruik een autoruitschrapper voor hardgeworden zacht op het aanrecht zoals brooddeeg), een staalspons, een harde natuurlijke borstel, of biologische schuurspons oid.
  • Gebruik ze zo min mogelijk. Ik gebruikte ze als vaatdoek, dat is niet nodig.
  • Was ze zo zacht mogelijk: in plaats van op 75 graden en bonte was, kan je ze ook in een emmer met een klein beetje bleek zetten voor een paar uur, en vervolgens in de Guppyfriend op een lagere temperatuur en een minder hardhandig programma wassen.
  • Koop geen nieuwe exemplaren.
  • Als je ze koopt, koop dan beste kwaliteit en geen exemplaren die pluizen.
  • Er is ook bamboe microvezel maar daarvan vind ik het lastig te ontdekken hoe plasticvrij ze nu precies zijn…..

Low tech & fijn på tur.

Vanmorgen deed ik het hele huishouden redelijk low-tech. De stofzuiger had een verstopte neus en ik kreeg het er niet uit en toen moest alles met de bezem en dweil. En omdat het zo heerlijk stil was deed ik de afwas van gisteren en vanmorgen ook maar met de hand. Een bijkomend voordeel naast dat het me een paar kWh bespaarde: ik waardeer de vaatwasser weer extra 🙂

Bij het ontbijt, de jongste: ‘mamma, ik droomde dat Sophia mijn knuffelrups op de weg had gegooid, toen werd ie overreden door een auto en veranderde hij in een deurmat’.
– ‘Oh, wel een heel mooie vrolijke deurmat zeker dan?’ (het beest is 1,5 meter lang en allerlei kleuren blauw, roze en paars)
‘Nee, zo’n saaie met bruin en zwarte harde haren.’

Ik vond het een geestige droom.

Gisteren liep ik bijna zes kilometer en vulde daarbij 5 vuilniszakken met zwerfvuil. Ook vond ik een in stukken gesneden forel. Niet alleen het de kop met de ingewanden, maar een hele vis. Waarom dan? Het was een prachtig dier, bijna een meter lang… En dan nog, al was het een sardientje. Achter het huis is een heel stuk bos in brand gezet, zonder andere reden dan ‘voor de lol’ volgens de eigenaar, die het ook niet snapte.

Ik snap het echt niet. Dat je zo onwetend bent en ‘niet zo veel hebt met de natuur’ is een ding maar wat is het met die minachting van mensen? Pleur de resten McDonalds maaltijd er maar neer, maak maar een vis kapot voor de lol, steek het bos in de fik, dump je matras maar in het bos en de oude kachel en je toiletpot in zee. En dat is dan nog maar binnen gooiafstand van mijn postzegel.

En de volgende generatie? Vandaag mochten ze kiezen in de klas bij mijn jongste, of twee werkjes op de chromebook, of verder met weven. Alleen mijn dochter en in haar kielzog haar vriendinnetje (die overigens als zesjarige al met een smartwatch rondliep) kozen weven.

Zojuist ging ik på tur met buurvrouw. Zonder afvalzakjes want alles zit toch aan de bodem gevroren nu maar met een goed humeur, want schoon huis, zonnetje aan de hemel en alles mooi bedekt met een laagje ijs.

We hebben ons doel van 10.000 stappen in elk geval gehaald. Wel, het was 9867 stappen maar die laatste paarhonderd komen ook nog wel goed.

Ja, genoeg gezeten nu. Ik ga nog eens even een paar dingen in orde maken en verzinnen wat we in vredesnaam vanavond nou weer eens moeten eten…..

Fijne dag!


Stoppen met kopen.

Ondanks de enorme welvaart, hebben velen van ons nog altijd het idee niet genoeg te hebben. Ik vermijd het waar ik dat kan maar als ik zie hoe mensen nog altijd massaal met een zombieblik in de ogen rondstruinen in koopcentra, hoe er nog altijd reclames op televisie zijn (blijkbaar werken ze) en lees dat Noren vorig jaar in de tijd voor kerst 7,2 miljard euro hebben uitgegeven aan ‘kerst’ dan denk ik…. van alles.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is dat gedrag dat er juist voor zorgt dat we denken nooit genoeg te hebben en ons altijd blut voelen. We zetten ons eigen hoofd uit en laten het volstromen met reclames, in scene gezette beelden van influencers, de perfecte beelden in tijdschriften en op instagram en good old reclamefolders.

Natuurlijl is dit niet bedoeld als entertainment. Het is bedoeld om een ideaal in je hoofd te planten dat je bereikt als je het juiste dieet, de perfecte kleding, bier, meubilair, partner, kinderkleding, intratuin- en actionmeuk, make-up, leaseauto-met-isofix, crème, mascara, opleiding, psycholoog, koffieapparaat, vakantie, shampoo, haarkleuring, schimmelwerend middel, zonnepaneel, graftegeltuin en levensverzekering hebt.

Het is bedoeld om je inferieur te doen voelen.

Op die manier heb je nooit genoeg. Want iets beters (nieuwers, snellers, mooiers, hippers) is altijd aan de horizon en het idee van een horizon is dat ie nooit dichterbij komt.

Hoe harder jij rent, hoe harder de horizon ook opschuift. En toch proberen he, want stel je nu voor dat jij de eerste mens ter wereld kan zijn die gelukkig is omdat ie aan al zijn materiele wensen heeft voldaan door alles te kopen dat ie wil.

Foto door Adriaan Greyling op Pexels.com

Genoeg is een beslissing en geen hoeveelheid.

Ik vind het een prachtige quote.

Het feit dat er trends bestaan wil wel zeggen hoeveel mensen totaal geen idee hebben van wat ze zelf mooi en leuk vinden.
Het feit dat er as we speak 343 miljoen mensen Kim Kardashian volgen op instagram, wil wel zeggen hoeveel mensen hun idee van bewonderenswaardig of aantrekkelijk compleet verknipt is.
Het feit dat Noren in 2022 met 5,5 miljoen man een bedrag van 7,2 miljard euro aan kerst uitgaven terwijl bijna de helft van de mensen niet meer dan drie maanden zonder inkomen kan overbruggen, wil wel zeggen hoe gruwelijk verkeerd onze prioriteiten liggen.

Alles wat je in je leven toelaat, kost geld, energie, tijd.

De meeste dingen die we in ons leven toelaten, zijn daar echter niet omdat WIJ het zelf hebben verzonnen, maar omdat we ons hebben laten sturen danwel manipuleren en zijn gaan geloven dat we niet kunnen leven zonder nieuwe loungeset, nespressomachine, data-abonnement, reisjes naar Disneyland of Thailand en de nieuwste lang-houdende lipstick van MAC.

Maar je kan ook besluiten: ik heb genoeg gekocht nu. Tijd om weer aanwezig te zijn in mijn eigen leven en te stoppen met verlangen naar meer van hetzelfde.

Je kan je zegeningen tellen in plaats van alle dingen na te jagen die je nog niet hebt. En er is denk ik niets mis met plezier hebben van bepaalde ‘overbodige’ materiele zaken an sich, zo lang het uit jezelf komt en niet uit kunstmatig opgewekte FOMO of wat de marketeers in je brein hebben gepland aan valse verlangens, dingen die de imperfecte jij zogenaamd nodig hebt om perfect te worden.

Het is jouw leven. Verdoe het niet met het proberen te voldoen aan een kunstmatig en onhaalbaar ideaal dat geen enkel ander doel heeft dan de zakken vullen van een handjevol toch al stinkend rijke mafkezen, ten koste van jouw levensgeluk.

Huisvrouw blijven, ook tijdens ‘inflatie’

In deze tijd van prijsstijgingen, marktmanipulatie en andere onzekerheid, is het naar mijn idee handig om ondanks, of juist vanwege die onzekerheid, een idee te hebben van wat je gaat doen als….

Foto door Wendy Wei op Pexels.com

Als je echt, echt moet gaan besparen omdat je anders simpelweg niet rondkomt. In die situatie hebben wij nooit gezeten en ik ben ook niet van plan om daarin ooit terecht te komen dus dingen veranderen voordat je voor voldongen feiten staat is slim.

Wat ik absoluut niet wil, is gaan werken. Niet omdat ik niet werken, maar omdat ik mezelf en mijn gezin de stress van een extra baan niet wil aandoen. Want een baan, waar ik op gezette tijden moet verschijnen zou het volgende betekenen:

  • Ik heb een auto nodig die het altijd doet en niet twee weken stil kan staan in afwachting van online bestelde onderdelen. De wegenbelasting is hier slechts 300 euro per jaar maar een auto erop na houden is een dure hobby.
  • Mijn jongste twee zijn tot 4,5 uur samen thuis, zonder man of mij.
  • De andere twee komen ook thuis zonder dat ik er ben en ze vinden het altijd fijn om even wat te vertellen, te eten en zich met het avondeten te bemoeien. En dat vind ik ook 🙂
  • Het huishouden raakt achter en ja, dat irriteert me. Thuiskomen en geconfronteerd worden met de rommel van het ontbijt en de dag ervoor is *niet* mijn idee van leuk.
  • Ik moet meer dingen die ik moet doen, proppen in andere dagen. Ik houd niet van me opgejaagd voelen en stress is de bron van al het kwaad.
  • Ik heb minder tijd om zo nu en dan naar de winkel te rijden voor goede aanbiedingen of naar de kringloop voor het langzaam aanvullen van garderobes met goedkope kleding.

Dus: ik zou liever koffie, wijn en de auto laten staan dan gaan werken.

Bij wijze van spreken dan, hoewel de auto me niet zo kan schelen 😀

Een vriendin schreef vanmorgen hoe blij ze is huisvrouw te zijn als ze voorbij een kantoorpand fietst, waar alle mensen van half negen tot vijf in elk hun eigen hokje achter (of voor?) hun schermen onder de tl-buizen hun ongetwijfeld heel belangrijke werk aan het doen zijn.

Eens.

Ik heb dat als ik ze voorbij zie rijden in hun zwaar beleende SUV’s en Tesla’s met de kinderen op de achterbank vanaf de barnehage terwijl ik met mijn kinderen aan het wandelen ben.

Ook herinner ik me nog goed hoe het voelde, de eerste tijd dat ik thuis was. Inmiddels ook 11 jaar geleden, maar het gevoel van intense vrijheid, van niets meer hoeven…. Ook al is het leven met twee, drie of vier kleine kinderen thuis, drukker dan een drukke (kantoor)baan. Ik deed het nu in elk geval voor de mensen voor wie ik niet inwisselbaar ben.

Wat moet dat moet hoor. Ik begrijp dat mensen moeten werken en dat niet iedereen deze keuze kan maken, en dat mensen het soms zelfs leuk vinden om te werken, maar als het niet hoeft, wil ik het niet en ook de man vindt het een laatste redmiddel. Hij vindt de rust die het geeft ook heerlijk.

Dus, buigen is beter dan barsten. Wat zouden we kunnen doen, mocht het nodig zijn?

  • Goedkoper gaan wonen. Niet eenvoudig want er zijn altijd mitsen en maren: goedkoper betekent vaak verder bij voorzieningen vandaan en kleiner. Anderzijds bestaat het huis waar we nu wonen voor de helft uit ruimte die we eigenlijk niet gebruiken. Maar, het kan een optie zijn.
  • Zaken schrappen of minderen die relatief veel geld kosten:
    – De auto waar we allemaal in passen. Handig om te hebben maar zeker niet essentieel. We redden ons prima met alleen de Golf.
    – De oldtimer. Nu nadert het kreng gelukkig zijn voltooiing en kan er hopelijk een deksel op die bodemloze put maar in geval van nood… (nee, ik spreek het niet eens uit, maar het kan wel ;))
    – De hele familie ovo-vegan? Slecht idee. Stekker uit het warmwatervat? Idem. Maar waar een wil is, is een weg en dat begint met het onderscheiden van noodzaken en wensen.
  • Eerst het hout opgebruiken, voor ik ooit weer de warmtepomp aanzet.
  • Koopstop / minimalisme: hoewel we weinig onzinnige dingen kopen, kopen we nog genoeg dat we strikt gezien niet nodig hebben. Een incidentele geurkaars of bodylotion, wierook, een leuk jurkje bij de kringloop, Netflix, snacks, muurverf… Het zijn dingen waar ik op zijn tijd echt van geniet en ik zal ze niet snel schrappen, maar het kunnen kopen van die dingen is moeten werken niet waard.

Vandaag heb ik op het gemak en in stilte de vloeren geveegd. Er zit iets klem in de slang wat ik er niet uit kreeg. Ik heb de was opgehangen boven de houtkachel die ik heb aangezet, in plaats van de warmtepomp. Ik begon aan dit bericht, reed naar de winkel en kocht daar wat afgeprijsde groenten, fruit en gerookte zalm, vond een -nodige- spijkerlegging voor DL3 en wat boekjes voor 50 cent voor DL2 bij de kringloop.

Bijna allemaal dingen die ik niet of in mindere mate zou kunnen doen als ik aan het werk moest om geld te verdienen voor het op de weg houden van mijn auto, eten voor de volle prijs, lekker makkelijk wat dingen aanklikken op hm.com, mijn werkgarderobe en de bezorgpizza op vrijdagavond omdat ik dan bekaf ben.

Nee, voorlopig blijf ik nog maar even thuis.

Zuinige dingen die ik deed vandaag

Jaja, leuk alle tips maar wat betekent het in de praktijk? Heel veel kleine dingen die niet echt meer opvallen, omdat het gewoontes zijn om het zo te doen. Niet altijd, maar doorgaans wel. Het meeste zijn gewoon gewoontes.

  • Ik maakte havermoutwafels, want ik heb nogal een flinke hoeveelheid havermout op voorraad 🙂 We maken geregeld ‘lapper’ ook.
    Die maak je door 3 dl. voorgeweekte of gekookte havermout te mengen met 1 dl. meel, 2 eieren, wat kaneel en vanillesuiker en dat aan te vullen met melk of water tot je een beslag hebt iets dikker dan pannekoekbeslag. Ideaal voor restjes havermout. Je bakt ze op laag vuur, 1 grote of 3 kleinere. Omkeren als ze aan de bovenkant droog worden.
  • Op finn.no zette ik een pijl en boog te koop die we nog hadden liggen uit de tijd dat de kinderen dat fantastisch vonden. Ik verkocht 15 kilo Legosoep die me al jaren een doorn in het oog was maar waar niets meer mee werd gedaan.
  • De warmtepomp zette ik uit en de houtkachel aan. Het hout is uiteindelijk al betaald en het is wel zo gezellig.
  • Met een paar hamburgers die ‘over’ waren, maakte ik gehaktballetjes. Om het wat op te vullen, deed ik er een gesnipperde ui en een half bakje zielige champignons bij om het wat op te vullen. Lijkt het nog wat. Ik bakte de groenten eerst aan met allerlei kruiden; paprikapoeder, uienpoeder, knoflookpoeder, beetje kerrie, zout en peper en oregano.
  • Met andere resten (prei, rode ui, wortels) maakte ik tomatensaus voor de pasta. En met tomatensaus in pakjes natuurlijk, anders wordt het nogal een flauwe tomatensaus.
  • Het was lang geleden maar ik maakte ook weer eens, op verzoek van de jongste nog wel, een simpele groentensoep. Met uiteraard een restje 😀 gehakt. Met soep voor het eten, eten we een stuk minder van het hoofdgerecht. Moet ik vaker doen. Zo simpel en lekker.
  • Online bestelde ik boodschappen en nam van veel houdbare dingen wat extra want woensdag gaan de prijzen in de winkels weer omhoog. Dat mogen ze twee keer per jaar doen en dat is de laatste paar keer toch een onaangename verrassing.
  • Ik koop dingen liever niet nieuw maar in de maat van de jongen is heel weinig tweedehands te krijgen, dus ik kocht met 70% korting een paar hoodies en broeken waarmee hij weer even vooruit kan.
  • Ik stop voor nu met mijn koffie-met-opgeklopte-havermelk gewoonte om half 11 ’s ochtends. Het spul is hartstikke duur en niet bijster gezond en bovendien levert het me altijd een extra pan en melkopschuimer op om af te wassen. In plaats daarvan ging ik på tur en dronk eenmaal weer thuis een decaf oploskoffie op de schommelbank in de zon. Ook lekker.

Maar voor de balans enzo ga ik nu met de jongste twee naar de benzinepomp lopen voor een ijsje. Dat is bijna vijf kilometer en een flinke klim omhoog en bovendien is het 3 graden en windkracht 4 a 5 en eenmaal op de grote weg misschien nog meer want daar waait het altijd maar och, ze moeten er wel wat voor doen. Worden ze hard van 😀

Daar pikt de man ons op en dan rijden we nog even langs de supermarkt om een paar lang houdbare spullen te kopen voor het weer 10% duurder is.

En zo blijven we gezellig bezig 🙂

Januari, hoe gaat het met mijn Grootse Plannen?

Oh nee, ik heb geen Grootse Plannen. Wel een paar goede intenties.

Ik wilde schrijven hoe 2023 tot heden verliep maar het werd nogal een zeurverhaal. Dus doe ik het opnieuw en dan wordt het misschien wederom een zeurverhaal.

Foto door mehmet u00fcnlu00fc op Pexels.com

Waarom wordt het een zeurverhaal? Wel, er waren stomme dingen.

  • We verloren een kip aan een sperwer. Ik laat ze niet onbeheerd loslopen, ik stond er zoals altijd als ze vrij rondlopen praktisch met mijn neus bovenop en zelfs de andere kippen hebben niet eens iets gemerkt want die liepen rond alsof er niets gebeurd was.
    Is het de prijs voor vrij rond kunnen scharrelen, zomer en winter? Moet ik ze in hun buitenren houden? Het gebeurt hier overigens vaak, dat mensen kippen verliezen aan sperwers of vossen maar het blijft zielig. Ook al heeft kipje een mooie 2,5 jaar gehad en vermoedelijk, getuige de minieme hoeveelheid veren op de plek van de aanval en het feit dat niemand van ons iets hoorde, een snelle dood.
  • Het was donker, koud en bovendien glad en dan is wandelen niet leuk. Een ommetje gaat wel maar vijf kilometer op ijs balanceren is vermoeiend. Veel binnen zitten ook.
  • De jongen is nog altijd moe, wil vaak opgehaald worden van school en soms doe ik dat wel, soms niet, hij kan niet zo veel missen- en heeft nog meer aansporing nodig dan normaal. Dat kost mij dan weer de nodige energie en frustratie.
  • Kinderfeestjes. Twee zelfs. Laatste keer dat ik het thuis heb gevierd. De volgende keer doen we het of met paar vriendinnetjes in plaats van alle meisjes uit de klas -acceptabel vanaf de 4e of 5e trinn- of samen met een klasgenootje om kosten te delen, in de bioscoop op het durp.

Maar er waren ook fijne dingen….

  • Baas Juultje, ons kerstkuikentje. Wordt zo snel groot, springt al op randjes en fladdert met de vleugeltjes (drie veertjes aan weerszijden, haha) en leert elke dag een beetje meer kip worden (althans, we duimen dat ze een kipje is maar dat is bij silkies lastig te zien)
  • Het wordt lichter. Het is niet meer om half vier donker en niet pas om 9 uur licht. Het wordt vandaag een prachtig heldere dag en nu, om 8 uur begint de hemel al bleekgeel te kleuren aan de onderkant. Ik doe straks snel wat ik moet doen en ga vanmorgen koffie drinken in de zon op het balkon.
  • De laatste week was het beter weer en ging ik bijna elke dag på tur. Ik probeer 8.000 stappen te wandelen, dan kom ik met wat ik in en om het huis nog op en neer loop, makkelijk aan de 12.000 en ik merk dat mijn lijf dat verwelkomt na een paar weken van relatieve inactiviteit. Ik ga nu vaak samen met buurvrouw en dat is best gezellig.
  • We vierden de tiende verjaardag van DL2. Ze is al zo groot. En nog zo klein. En lief.
  • Ik ruimde wat oude rommel op. Dingen die ik lastig vond om weg te doen. Maar ik was rigoureus en het wegdoen ervan, was een opluchting.
  • Ik bleef op de juiste weg wat betreft voornamelijk plantaardig eten. Ik eet nog wel eens een stukje kaas en uiteraard een eitje van eigen kippen die weer volop leggen maar daar blijft het bij. Het kost me nu ook geen moeite wat het een stuk makkelijker maakt.
  • Simpel koken lukt me steeds beter. Ik doe mijn boodschappen meest online en dat helpt me ook goed om precies te kopen wat ik nodig heb en niet meer in huis te hebben dan nodig, afgezien van mijn voorraad houdbare dingen.
  • Ik kocht niet veel. Een paar kleine dingetjes bij de kringloop, een fijn vestje van Mango en een jurk van Ko:Ko Norway, ook daar. Daarmee ben ik echt heel blij want ik wilde al langer een jurk van dat merk, maar vond ze altijd te duur. En toen vond ik deze, maar dan met paars jaren zestig printje voor 80 kronen.

Dus. De zon is inmiddels op het balkon, ik heb gedaan wat ik moet doen: ik ga van de zon genieten want die ik heb ik echt, echt gemist!

Het idee achter besparen op boodschappen.

Door de toenemende inflatie manipulatie van de prijzen voor zo veel dingen, is het belangrijker dan ooit om wat je koopt, binnen de perken te houden. Er zijn de gebruikelijke tips: sla aanbiedingen groter in, let op kiloprijzen, koop van het seizoen, eet kool en wortel etc.

Foto door Tima Miroshnichenko op Pexels.com

Maar, dat is niet het enige. Niet het belangrijkste. Zeker als je niet van kool en wortel houdt.

Het gaat verder dan dat.

Waarom eet je wat je eet? Waarom koop je wat je koopt? Wie bepaalt dat, jouw gezondheid of Unilever & Ahold met hun flitsende verpakkingen, 3 halen 2 betalen en mooi tentoongestelde pakjes vol troep?

Wat is voor jou het belangrijkste? Waar geniet je echt van?

Als ik Marieke Henselmans (verder niets ten nadele van haar) las die aanbeval om het goedkoopste gebraden gehakt en de lowest budget koffie te kopen dacht ik nah…. laat dan maar zitten. Niet mijn idee van vrolijk besparen 😉

Liever wat minder, maar beter. Liever water, dan koffiekleurig slootwater.

Foto door Bianca Gasparoto op Pexels.com

Hoofd- en bijzaken scheiden

Wat is belangrijk voor je? Waar wil je niet op besparen? Voor mij zijn dat verse groenten en fruit en vlees van dieren die fatsoenlijk zijn behandeld. Natuurlijk hoeven we geen drie appels per dag per persoon te eten, of elke dag een halve kilo vlees als gezin.

Ik eet sinds begin november helemaal geen vlees meer en de kinderen zijn ook geen grote vleeseters. De man ook niet echt maar wel de grootste in ons gezin.

Er zijn genoeg tips en trucs om de vleesconsumptie zonder dat het opvalt, terug te brengen.

Vis eten we ook eigenlijk niet, behalve soms een beetje gerookte zalm. De zee lijdt al veel te veel onder onze hebberigheid.

Andere dingen vind ik niet zo belangrijk. Ik hoef geen koek, snoep, ijs etc. Frisdrank kopen we nooit. De kinderen krijgen daarvan al genoeg op feestjes en kunnen thuis gezonde dingen eten.

Foto door Markus Spiske op Pexels.com

Eet minder

We overschatten wat we nodig hebben, rijkelijk. Een tijdje porties afwegen en calorieën tellen kan enorm verhelderend zijn. Serveer eten in kleine schaaltjes en dek de tafel met kleinere borden. Hier een handig overzicht met wat een normale portiegrootte is voor de meest voorkomende voedingsmiddelen.

Een beetje opletten met de hoeveelheden eten die je maakt, voorkomt verspilling en overgewicht. Bekijk hoeveel gram droge pasta je nodig hebt per persoon, in plaats van altijd weer te veel in de pan te gooien en de dag erna creatief te moeten zijn met een restje (niets menselijks is mij vreemd…. :D)

Kijk wat je nog hebt

Soms ligt er ‘alleen’ nog een halve kool en een pak tomaten, plus de uien die ik altijd op voorraad heb en denk ik: ‘ik heb niets meer’. Maar dan heb ik dus nog voor twee dagen groenten in huis! Ik zorg dan dat ik of iets maak met deze spullen voor ik boodschappen doe, of dat ik er iets mee verzin in de loop van de week.

Ik heb nog een flinke hoeveelheid havermout, daarmee maken we nu geregeld havrelapper. Heel Noors, goedkoop, gezonder dan brood en goed vullend. Wees creatief met wat je hebt. Zielige wortels kunnen geraspt door pannekoekbeslag of pastasaus, of met restjes ui door gehakt gemengd.

Maar, het is leuk om te weten dat het kan, je moet het ook doen, dus plan het in of verwerk alles tot makkelijk te gebruiken ingrediënten voor als je weer gaat koken. En ik weet dat omdat ik mezelf er ook schuldig aan maak. Vaak maak ik voordat ik boodschappen doe, alles op wat er ligt.

Als je er een gewoonte van maakt, dan gaat het beter.

Maak een menu

Niet om jezelf te commanderen en strikt aan te houden maar om genoeg maar niet te veel te kopen. Het voelt goed om de halve groentenwinkel in te laden maar heel slecht om de helft na twee weken weg te kieperen omdat je geen plan had voor de spruiten, rabarber of boontjes.

Koop liever iets minder dan nodig en zorg dat je een zak wokgroenten in de vriezer hebt voor nood. Dat geldt ook voor fruit.

Foto door Jess Bailey Designs op Pexels.com

Koop minder

Je hoeft niet altijd alles te hebben, vind ik. Is de melk op, dan is de melk op. Geen boter in huis? Dan kan je olijfolie op je broodje doen. Of kokosolie. Snacks kan je beperken tot een hoeveelheid die in het weekend op raakt. Je hoeft geen zes soorten zoet beleg te hebben. Vaak zijn er een of twee favorieten. Kies die en bewaar ze voor het weekend, bijvoorbeeld. Ander beleg is niet goedkoper maar een extra boterham met hagelslag wordt sneller gepakt om te snoepen dan een met kaas en kiemgroenten.

Weet wat je koopt

Soms ziet een product er aantrekkelijk uit. Gezond, snel, makkelijk, lekker…. en dan lees je de achterkant. Ingrediënten: water, suiker, verdikkingsmiddel, sojasaus, nog meer suiker…. Ja, laat maar. Zeker voor 35 kronen. Het lezen van de achterkanten van verpakkingen is zo belangrijk.

Soms lees ik ze wel ter inspiratie. Bijvoorbeeld: Go Tan woksaus Oyster Garlic bevat: water, suiker, zout, maiszetmeel, kleurstof (karamel), sojasaus (water, SOJAbonen, TARWE, zout), oesterextract (MOSSELextract, zout, 0,13% OESTERextract, water, tapiocazetmeel), azijn, 0,6% knoflook, ui, kruiden en specerijen.

Wat ik dan doe, ik maak zelf een saus met sojasaus, water, bruine suiker, een beetje oestersaus, knoflook, ui, gember en voeg op het laatst een beetje zetmeel toe. Dat kost me nog geen tiende van het flesje kant en klare saus en het is echt niet veel meer werk.

Snack niet, of anders

Snacks zijn duur en ongezond. Er zijn natuurlijk ook gezonde snacks dus daarvoor kiezen is sowieso beter. Je lijf knapt echt meer op van een glas water, een wortel en een paar nootjes dan van een koekreep en een glas appelsap maar dat snapt iedereen. Wat wel apart is dat veel kinderen dat meekrijgen naar school, elke dag.

Peop aan peer-pressure: mandarijntje, noten, stukjes banaan en appel, zelfgemaakte mueslirepen, stukjes appel met amandelpasta, een paar blokjes kaas en reepjes wortel: simpele winst voor gezondheid en portemonnee.

Analyseer je uitgaven

Weinig zo verhelderend als dat. Spaar gewoon eens een paar weken je kassabonnen op en kijk wat je in die tijd uitgeeft aan dingen die niet nodig of gewoon idioot duur zijn voor wat het is. Twee euro voor een liter suikerwater? 16 koffiecups voor 5,50. Dat is 35 cent per kopje. Gebruik je filterkoffie, dan zet je 60 kopjes voor hetzelfde geld.

Ik denk dat 85% aan gezonde dingen en 15% aan niet geheel noodzakelijke dingen, een mooie verdeling is.

En is het het je waard? Prima. Maar neem het wel op in je budget, in plaats van dat je je af moet vragen waarom je elke week 200 euro kwijt bent.

Koop online

Ik vind het ideaal om nu ook hier mijn boodschappen online te kunnen doen. Het voordeel is dat ik precies weet wat ik uitgeef, me niet laat verleiden tot het kopen van zaken die ik niet nodig heb en simpel de overbodige aankopen kan schrappen, tot er een hoeveelheid en bedrag overblijft dat ik acceptabel vind waarbij ik heb wat ik nodig heb.

Dus, dat was mijn vijfmiljoenste post over besparen op boodschappen.

Saai toch? Precies. Maar het scheelt wel veel geld 😀

Foto door Pixabay op Pexels.com

Eerste hulp bij waar blijft de lente?

De laatste tijd zat ik in een verkeerde ‘flow’ en ik kwam er ook maar niet uit. De reden? Van alles en nog wat, in combinatie met niet goed opletten wat ik doe.

Foto door Simon Berger op Pexels.com

Wat is er dan zo veel gedoe?

Het gedoe met de jongen die wel wat beter, maar nog niet genezen is. Het weer, dat zelfs ik begin te omschrijven als ‘deprimerend’: het is koud zonder sneeuw, als het (natte) sneeuwt blijft het bewolkt, vervolgens vriest het aan en verandert de weg in een ijsbaan… en ik mis de zon! Alles wordt duurder en we krijgen er minder voor terug. De algehele staat van de wereld: in plaats van meer natuurbescherming, krijgen we gitzwarte ‘vergroening’ door de keel geduwd. Ik ben vooral de donkere ochtenden heel erg zat en ik mis het om bij mijn eerste kopje koffie de zon op te zien gaan en tot half negen in het stikdonker te zitten. Dingen van vroeger die na het bezoek aan Nederland en gesprekken met mijn broer door mijn hoofd spookten.

Het is allemaal wat.

Maar wat doe je eraan?

Maar, het probleem is ook de oplossing: beseffen dat ik er niets aan kan doen. En mijn eigen wereld zo mooi mogelijk maken. De enige die dat kan doen, ben ik. En hoe dan? Juist door de meest simpele dingen en me richten op mijn eigen wereld. Postzegel.

Het is makkelijk om te denken aan de dingen die niet goed gaan. En spons als ik ben, ik zuig het allemaal op en hoewel ik er niet van wakker lig of er zelfs echt bewust aan denk, is het wel bij me, heel de tijd.

Therapie, altijd goed

Ik probeerde mijn gevoel van algehele ‘blugh’ onder woorden te brengen bij de man die er ook niets aan kon doen maar hij luistert wel en schenkt wijn bij en dat is effectiever en goedkoper dan therapie 😀

Zoals altijd, ben ik begonnen met eerst eens doen wat ik moest doen. Frisse energie door het huis. De zon scheen eindelijk een keer en ik at ontbijt buiten, zonder jas op het trappetje. Ik poetste en ruimde op en dat is eveneens….therapeutisch. Ik bakte havrelapper met de kleinste want dat was haar huiswerk. Poetste de koelkast en de badkamer. Besloot om morgen om wat plantenpotjes te gaan zodat ik het een en ander kan (voor)zaaien want ik heb zo veel zin in lente! Het wordt elke dag een beetje lichter.

In het grote geheel….

En och ja. We zijn hier nu toch. Bijna alles ligt buiten mijn macht om te veranderen, maar ik kan wel mijn eigen leven zo leuk mogelijk maken. Wat is het alternatief? Leven in een tranendal omdat de wereld wordt bestuurd door psychopaten? Omdat er in een seconde een einde kan worden gemaakt aan het leven zoals we dat kennen?

Weer meer plezier hebben in de dagelijkse dingen. Een klein beetje extra moeite doen. Het mezelf niet moeilijk maken. Een kaarsje aansteken, in plaats van te verzuchten dat het zo donker is en iets frivools aantrekken, in plaats van…. iets onfrivools.

Ik heb door allerlei gelukkige omstandigheden de mogelijkheid mijn leven bijna helemaal zo in te richten als ik zelf wil. Ik kies zelf wat ik ervan wil maken. En hoewel de situatie in de wereld mijn hart soms bijna lijkt te breken, weet ik dat dat toelaten niets oplevert of toevoegt.

Juist door onze eigen goede dingen te creëren, bieden we tegenwicht tegen alle narigheid. En daar zijn geen bergen geld of spullen voor nodig. In tegendeel. Geluk zit in jezelf kunnen vermaken, het cultiveren van je innerlijke leven, het waarderen van de liefde, vrijheid, comfort en al het goede dat er is, waar we echter vaak zo aan gewend zijn dat we het niet eens meer opmerken.